Prasa środowiskowa w USA – cz. 3

Prasa zakładowa i związkowa

            Wszystkie większe zakłady pracy wydają różnego typu biuletyny i gazety dla swoich pracowników. Tego typu publikacje są znane pod nazwą „house organs” (organów domowych), ale obecnie stosuje się raczej nazwę „company publications”(publikacje zakładowe) albo „industrial publications”(wydawnictwa przemysłowe). Różne nazwy odbijają różne postawy wobec tego rodzaju prasy. Jej pierwotną funkcją, dobrze oddaną przez termin „house organs”, było wiązanie psychologiczne pracownika z jego miejscem pracy, przedstawianym jako drugi dom.

Liczba tych publikacji jest bardzo duża, lecz trudna do ustalenia – szacowano ją między 6 a 10 tys. tytułów, a łączny nakład przekraczął 150 milionów egzemplarzy. Charakter i poziom tych pism jest ogromnie zróżnicowany, od 2 do 60 stron, od powielanych biuletynów do luksusowych magazynów, od jednoosobowej redakcji, często na pół etatu, do obsady kilku zawodowych dziennikarzy. Od stylu gazetki ściennej do poziomu najlepszych pism popularno-naukowych. Np. „Thing”, publikowany przez koncern IBN, zamieszcza artykuły na temat sztuki, wychowania i społeczeństwa, pisane przez największe autorytety w swych dziedzinach.

Prasa zakładowa może być podzielona na 3 rodzaje. Pierwszy to pisma wewnętrzne, typu „Caterpillar” i „Folks” (dwutygodnik dla załogi Caterpillar Traktor C.O. Peoria) czy„Hiltonitens” (dla pracowników hoteli Hilton). Drugi to prasa zewnętrzna (ecsternal publications), jak np. „Minutes”, której zadaniem jest podtrzymywanie kontaktów z klientami instytucji, wpływ na polityków itp. Trzeci typ to wydawnictwa mieszane (internal – external), np. „Freinds”, rozprowadzany bezpłatnie przez sprzedawców samochodów Chevrolet, czy wspomniany powyżej „Thing”.

Na początku lat 70. pojawiło się sporo tytułów „podziemnych”, wydawanych przez pracowników wielkich korporacji. Ich tytuły odzwierciedlały często postawę niezadowolonych urzędników, np. „Stranded Oiler”, wydawany w koncernie naftowym Standard Oil, zaś artykuły ośmieszały nielubianych zwierzchników, często protestując przeciw polityce koncernu w Trzecim świecie. Jeśli wykryto redaktorów tej prasy, zazwyczaj zwalniano ich z pracy, nie bacząc na I Poprawkę.

Poza prasą zakładową, ci z pracowników, którzy są członkami związków zawodowych, a na ogół istnieją one tylko w wielkich zakładach pracy, otrzymują prasę związkową, zwaną też prasą pracy (labor press). Jest ona bardzo zróżnicowana. Oczywiście, jak wszystkie media mniejszościowego typu, stanowi narzędzie wyrażenia stanowiska sponsorującej ją organizacji, czyli w tym wypadku związku.

Np. związek zawodowy hutników (United Steelworkers of America) dysponuje profesjonalnym magazynem „Stellworkers”, pracownicy zakładów samochodowych (United Auto Workers) – magazynem „Solidarity”, górnicy (United Mine Workers) mają „United Mine Workers Journal”. Ale bardziej radykalni członkowie związków niejednokrotnie sami wydają swoje pisemka, np.. kierowca autobusowy Steve Vadash, drukuje od lat w swym garażu biuletyn „The Monitor”, wykorzystując materiały uzyskiwane od swoich kolegów. Podobnie członek związku UAW, Mice Westwall, wydaje „Public Avareness Lester”, publikację, której celem jest zbliżenie robotników i personelu inżynieryjno – technicznego.

 

Prasa zawodowa

Dziennikarze i ich media

Jedną z kategorii zawodowych, których prasa jest najlepiej rozwinięta, są dziennikarze. Choć dziennikarze także w innych krajach mają swoje fachowe publikacje periodyczne, to jednak nie są jednak one w tej skali i ilości jak publikacje dziennikarzy amerykańskich.

Prasa zawodowa dzieli się na kilka głównych kategorii. Pierwsza z nich to pisma zawodowe, poruszające ogólne problemy wydawania i redagowania prasy. Najważniejszym dla branży dziennikarzy piszących jest „The Quill”, poświęcony głównie jakości pracy dziennikarskiej, forum ocen i uwag o pracy dziennikarskiej i jej aktualnych problemach. Drugim z kolei jest „Editor and Publisher”, tygodnik wydawców i redaktorów naczelnych, ukierunkowany na problemy druku, organizacji, kolportażu, ogłoszeń, widziany z perspektywy kierownictwa. Podobny charakter ma „Nieman Report”, publikowany przez Harvard University, dotyczący istotnych problemów dziennikarstwa, od spraw socjalnych do przetrwania w warunkach frontowych.

„News Media and Law” jest „pismem dziennikarzy dla dziennikarzy” w sprawie obrony wolności wypowiedzi. „Media Report to Women: What Women Are Thinking and Doing to Hanger Communication Media” jest publikacją propagującą ideę Women`s Institute for Freedom of the Press, broniącą stanowiska feministycznego w mediach.

Oprócz nich wychodzi wiele pism typowo branżowych. Np. „ANPA News Research Report”, wydawany przez American Newspaper Publishers Association, stowarzyszenie wydawców gazet, zajmującego się badaniem jakości I rzetelności dziennikarskiej. Drugi periodyk tej organizacji, miesięcznik „Presstime”, zajmuje się sprawami wydawniczymi, zwłaszcza prawem prasowym, reklamą i technologią. Z kolei „AP Word” jest wydawany dla personelu agencji Associatet Press. Podobny charakter ma „Guild Reporter” dwutygodnik wydawany przez Newspaper Guild, CO, zrzeszenie profesjonalne. „Nebraska Newspaper”, miesięcznik Neprask Press Association, przynosi wiadomości o prasie i dziennikarzach z tego regionu Ameryki. „New England Printer and Publisher” to regionalny miesięcznik poświecony sztuce drukarskiej i wydawniczej.

Liczna jest kategoria pism o charakterze popularnym, ale poświęcona także krytycznym studiom prasy i dziennikarstwa. Najbardziej popularny i poczytny jest dwumiesięcznik „Columbia Journalism Review”, wydawany przez School of Journalism Uniwersytetu Kolumbia w Nowym Jorku, przynoszący raporty dziennikarskie o kierunkach rozwoju prasy amerykańskiej. Drugi dwumiesięcznik „Chanells”, wydawany przez Media Comentary Council, zajmuje się społecznym, kulturalnym i politycznym wpływem telewizji.

W pełni naukowy charakter mają kwartalniki: „Journalism Quarterly”, „Journal of Communication” oraz „Journal of Broadcasting” i „Public Opinion Quarterly” drukują one rozprawy poświęcone wszelkim problemom mediów masowych i dziennikarstwa. Oprócz tych wiodących publikacji naukowcyh ukazuje się całą gama poważnych pism z zakresu dziennikarstwa. Dla przykładu wymienić można: „ Mass Como Review”, „Newspaper Research Journal”, „Journalism History”, „Journalism Monographs”. Dokumentacyjno – bibliograficzny charakter mają “Communication Abstract” oraz “Mass Media Bock Notes”.

KJ-J

Submit a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *