Prasa murzyńska w Stanach Zjednoczonych

Prasa murzyńska w Stanach Zjednoczonych

Pierwszy murzyński periodyk powstał w 1827 roku w Nowym Jorku, został założony przez  Russworma oraz Cornisha pod nazwą „Freedom Journal”. Jak twierdzili jego redaktorzy w artykule wstępnym powstał on gdyż „Sami pragniemy bronić swojej sprawy. Zbyt długo inni mówili za nas. Zbyt długo publiczność była zwodzona złym przedstawianiem rzeczy nas dotyczących”. Sprawą tą było położenie Murzynów, jedynych imigrantów sprowadzonych siłą do Ameryki i tam żyjących w niewoli.  Rozwiązanie kwestii murzyńskiej widziano w tym okresie dwojako: albo zniesienie niewolnictwa, albo powrót Murzynów do Afryki.

Dwaj redaktorzy pierwszego pisma murzyńskiego reprezentowali dwa różne poglądy, toteż pismo przetrwało zaledwie dwa lata. Russworm wyjechał do Liberii, natomiast Cornish stał się wydawcą wielu innych pism protestujących przeciw niewolnictwu: „Righst of All”, „Weekly Advocate” oraz „Colored American”.

freedomjournal

Do wybuchu Wojny Domowej ukazało się około 40 pism murzyńskich, głównie w stanie Nowy Jork. Nosiły one znamienne tytuły: „Mirror of Liberty” czy „Alienet American”.

Najwybitniejszym dziennikarzem murzyńskim tego okresu był Frederick Douglass, założyciel „The North Star”, gazety wzywającej do powszechnej emancypacji. Po zniesieniu niewolnictwa prasa murzyńska zaczęła się rozwijać jeszcze bardziej. Około 1880 roku istniało 31 publikacji murzyńskich, z tym, że ich głównym celem było zwalczanie negatywnych stereotypów oraz walka o równouprawnienie mniejszości murzyńskiej.

W 1910 roku słynny dziennikarz W.E.B. Du Bois założył „ The Crisis”, pismo o bojowym nastawieniu w zakresie praw „ludów kolorowych”. Po I wojnie światowej, w której walczyło wielu Murzynów, ich prasa przeżywała swój „złoty wiek”, w roku 1920 naliczono aż 400 periodyków. Trzy główne dzienniki – „Chicago Defender”, „Pittsburg Couriel” i „Afro – American” docierały aż na Florydę, a ich łączny nakład przekroczył 2 miliony egzemplarzy.

Lecz od tej pory z wyjątkiem okresu 1965-1975 następował stopniowy upadek gazet murzyńskich. Wpłynęła na to telewizja, ale również odciąganie zdolnych dziennikarzy do prasy „białej”.

W latach 60. starsze, bardziej konserwatywne pisma murzyńskie pozostały w tyle za nastrojami mas, a na czoło wysunęły się nowe pisma. Bojowe pismo „Mr. Muhammad Speaks”, założone przez Malcolma X w 1961, organ ruchu Czarnych Muzułmanów, osiągało nakład 700 tys. egzemplarzy. Drugim co do nakładu był tygodnik „Black Panter” założony w 1967 roku przez Murzynów z San Francisco walczących z policją.

marchapril_cover_2008_3

W latach 70. nastroje się zmieniły, ruchy etniczne osłabły, wojna w Wietnamie się skończyła, obrona praw obywatelskich stała się cichsza. Prasa murzyńska zaczęła tracić 0. czytelników i nakłady. W 1979 roku ukazywało się około 165 gazet (spadek o ponad 20 % w porównaniu z rokiem 1974. Także nakład tych gazet spadł – o około 33 %.

W latach 80.  ukazywały się 3 dzienniki: „Chicago Daily Defender”, „Atlanta Daily Word” oraz nowo powstały, nowojorski „Daily Challenge”. Ogólnokrajowy zasięg miały tylko „Bilalian News” (następca „Muhammad Speaks”) oraz „National Leader”, tabloid wydawany w Filadelfii. Łączny nakład prasy murzyńskiej szacowano na 3 miliony (wyraźny spadek z nakładu 4,4 miliony osiągniętego w 1974 roku).

Dobrą pozycję na rynku utrzymały magazyny ilustrowane, które odzwierciedlały przejęcie przez prasę murzyńską wzorów prasy wysokonakładowej – komercjalizmu, politycznego umiarkowania oraz korporacyjnej organizacji. „Biała” prasa miała swoich potentatów, ludzi takich jak Hearst czy Scripps. Ich wzorem rodzina Scottów, wydawca „Atlanta World”, utworzyła sieć prasową na Południu. Rodzina Murphych, właścicieli „Afro-American” w Baltimore, założyła sieć podobnych gazet w innych miastach. John Sengestacke, dziedzic chicagowskiego „Defendera”, kupił gazety w Pensylwanii, Ohio, Luizjanie i innych miastach.

Imperium prasowe zbudował John H. Johnson, zaczynając w 1945 roku od ilustrowanego magazynu dla klas średnich, „Ebony”. Znany ze swoich doskonałych fotografii i poważnych artykułów „Ebony” przekroczył nakład 1 miliona egzemplarzy. Inny jego tytuł , ”Jet”, kieszonkowego formatu tygodnik informacyjny, ma nakład 750 tys.

Bardziej sensacyjne są cztery magazyny wydawane przez Good Publishing Company w Forth Worth, Teksas. Są to: „Sepia”, „Jive”, „Hep” i „Bronze Trills”. Chicagowski gazetowy dwutygodnik, „Tuesday” osiąga nakład ponad 2 milionów egzemplarzy; jest wysyłany prenumeratom prasy dziennej w dzielnicach murzyńskich.

Czołowym pismem kobiet murzyńskich jest wspomniany wcześniej magazyn „Essence”, złożony w 1970 roku, o nakładzie 650 tys. egzemplarzy. Murzyńscy przedsiębiorcy mogą czytać „Black Enterprise” (1970), intelektualiści – „Main Man” (1980), studenci „Black Collegian”. Sprawom murzyńskim poświecone były m.in. „Black Scholar”, „Journal of Negro History”, „Black Law Journal”. Ukazywały się także setki efemeryd, szczególnie wśród studentów.

 

KJ-J

Submit a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *