Krótka historia telewizji cz. II

Krótka historia telewizji cz. II

Ważnych odkryć dla rozwoju telewizji dokonał Władimir Zworykin- amerykański radiotechnik i elektronik rosyjskiego pochodzenia. W 1911 roku skonstruował kamerę wykorzystującą lampę próżniową Brauna. Dwanaście lat później po emigracji do USA dokonuje pierwszej transmisji obrazu telewizyjnego drogą radiową przy zastosowaniu opracowanej przez siebie technologii. W Pittsburgu zademonstrował prosty, wręcz prymitywny, ale w pełni elektroniczny system telewizyjny. W jego sercu znalazła się lampa kamery, czyli ikonoskop. Zworykin w 1926 roku zaprezentował odbiornik telewizyjny z lampą ekranową zwaną kineskopem.

W 1924 roku również w Szkocji John Baird przekazuje obraz na odległość- powstaje konkurencja między dwoma systemami.

W 1928 roku, 27 lat po przesłaniu fal radiowych przez Atlantyk, ocean pokonuje także sygnał telewizyjny. Od tego momentu możemy mówić o istnieniu telewizji. W USA rozpoczyna pracę pierwsza stacja telewizyjna nadająca wg ”ramówki”. Pierwszą doświadczalną stację nadawczą uruchomiono w USA w 1929 roku. Od listopada 1936 roku Wielka Brytania rozpoczęła nadawanie stałych programów telewizyjnych z nadajnika w Alexandra Palace. Na początku nadawała je w brytyjskim systemie elektromechanicznym

 

Bairda, lecz w 1937 roku przeszła na system amerykański Zworykina, który był zdecydowanie lepszy. Pierwsze transmisje telewizyjne miały niską jakość obrazu. Wtedy zbudowany był on z 30 linii poziomych. Dla porównania dziś stosuje się 625 lub 1250 linii. Pierwsze obrazy były nieostre, migały i drgały. Zworykin w ciągu kilku lat rozwiązał prawie wszystkie problemy techniczne. Z tego względu już od 1939 roku firma RCA ( Radio Corporation of America), zaczęła ona nadawanie regularnych, lecz krótkich programów. Transmisja sygnałów wizyjnych pomiędzy ich źródłem, a nadajnikiem odbywała się za pomocą kabli współosiowych o małej impedancji falowej. Problem stanowiło dopasowanie końcowego stopnia wzmacniacza wizyjnego do impedancji kabla, ponieważ nie znano wtórnika katodowego. Pierwsze nadawcze stacje telewizyjne uruchomiono w USA w roku 1928, w ZSRR w 1931 r., we Francji w 1932 r., w Niemczech w 1935 r. i w Wielkiej Brytanii w 1936 r. W 1936 roku sensację w stolicy Niemiec budzą transmisje z olimpiady w Berlinie. W tym samym roku BBC zaczyna nadawanie pierwszego serwisu informacyjnego. Osiem lat później NBC prezentuje pierwszy dziennik telewizyjny. W roku 1950 w USA jest 1,5 miliona telewizorów, głównie czarnobiałych.

            Eksperymenty z telewizją kolorową rozpoczęto już w latach dwudziestych XX wieku. Publicznie pokazano ją w roku 1949. Analiza barw była oparta wtedy na mechanicznej analizie w stylu tarczy Nipkowa. Przed kamerą wirowały trzy filtry: czerwony, niebieski i zielony. Takie same filtry wirowały identycznie szybko i zsynchronizowanie przed kineskopem odbiornika, tworząc pełną gamę kolorów dla oka odbiorcy. Mechaniczna telewizja kolorowa nie okazała się skuteczna, a ze względów technicznych ta elektroniczna stworzona została dopiero w 1953. Transformacja trzech sygnałów kolorów podstawowych w jeden sygnał, zwana kodowaniem, została wprowadzona w pierwszym odpowiednim systemie telewizji kolorowej, opracowanym w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej, zwanym systemem NTSC (National Television System Committee). System ten został zatwierdzony i wszedł w życie w roku 1953. Jednakże pewną przeszkodą w jego rozpowszechnieniu był dość znaczny koszt odbiornika telewizyjnego (trzy – czterokrotnie większy niż czarno białego) oraz niedostateczna jeszcze wówczas stabilność i niezawodność układów. Należy stwierdzić, że jakość tych urządzeń nie była najlepsza. W związku z tym sygnał telewizji kolorowej systemu NTSC ulegał dużym zniekształceniom, znacznie pogarszającym jakość obrazu kolorowego. Przy próbach wprowadzenia systemu NTSC w Europie napotkano te same trudności. Zaczęto więc prowadzić badania nad poszukiwaniem takiego systemu kodowania sygnału telewizji kolorowej, aby zniekształcenia występujące w torze przesyłowym miały jak najmniejszy wpływ na jakość odtwarzanego obrazu kolorowego. W efekcie został opracowany we Francji w roku 1956, przez H. de Francea, system SECAM (Systeme Electronique Couleur Avec Memoire) , a w Niemieckiej Republice Federalnej w roku 1962 przez dr W. Brucha, system PAL (Phase Alternate Line). Oba te systemy ulegały kolejnym modyfikacjom. Ich zasada jest całkowicie zgodna z założeniami systemu NTSC. Różnią się jedynie od niego i od siebie innym sposobem formowania i wykorzystywania sygnału chrominacji.

Telewizor to  urządzenie do zdalnego odbierania ruchomego obrazu. Jego zasada działania opiera się na wyświetlaniu kolejnych nieruchomych półobrazów z częstotliwością 25 HZ lub większą. W efekcie, na skutek ograniczonej rekacji oka ludzkiego, obraz odbierany jest jako płynny bez efektu migotania. Aby przesłać ruchome obrazy na odległość, każda pojedyncza klatka filmu musi być analizowana przez kamerę kolejno punkt po punkcie. Informacje o ich właściwościach przesyłane są w liniach. Pojedynczy obraz składa się z dwóch półobrazów, a te są składane z linii parzystych lub nieparzystych. W zależności od standardu obraz może się składać z  625, 525 lub większej ilości linii. Obraz tworzony w odbiorniku telewizyjnych rysowany jest na ekranie dokładnie tak, jak był analizowany po stronie nadawczej. Zgodność tą zapewniają układy synchronizacji poziomej i pionowej. Dodatkowa informacja o kolorze zakodowana jest w sygnale chrominacji. Wszystkie te impulsy są sumowane tworząc zespolony sygnał wizji. Program telewizyjny nadawany jest w paśmie VHF i UHF podzielony na kanały. W obrębie każdego kanału może być przesyłana częstotliwość nośna, zmodulowaną sygnałem wizji, fonii, i innymi sygnałami jak sygnałem stereofonii, teletekstu itp.

 telewizor

  1.  Pokrętło do regulacji siły głosu
  2. Pokrętło do regulacji barwy dźwięku
  3. Pokrętło do regulacji kontrastu
  4. Pokrętło do regulacji jaskrawości
  5. Pokrętło do regulacji ostrości

telewizor2

  1. Gniazdko anteny
  2. Lampa kineskopowa
  3. Regulacja szerokości obrazu
  4. Regulacja wysokości obrazu
  5. Synchronizacja w pionie
  6. Wtyczka do włączenia sznura sieciowego
  7. Synchronizacja w poziomie
  8. Transformator zasilający
  9. Przełącznik napięcia zasilania
  10. Bezpiecznik
  11. Głośnik transformator głośnikowy

Pierwszy odbiornik produkowany przez Warszawskie Zakłady Telewizyjne na licencji radzieckiego odbiornika „Awangard”. Zastąpiła go wersja zmodyfikowana oznaczana jako „Wisła B” (na innych lampach). Odbiornik jest wyposażony w dwa głośniki i szybę ochronną.

Wynalazek telewizji miał ogromny wpływ na społeczeństwo i na komunikację. Wpłynęła także na prasę. Choć nie mogła zagrozić jej egzystencji, ale prasa musiała zacząć konkurować z telewizją. Dążyła do dostosowania formuły dziennika popularnego do kompetencji i gustów masowej publiczności, chciała stać się atrakcyjniejsza, bardziej komunikatywna i poręczna w użyciu. W ten sposób powstał tabloid. Pierwszym był „The New York Daily News” w 1919 roku. Była to gazeta mniejsza, z prostszym językiem, o banalnej treści i z dużą ilością ilustracji i reklam.

            Telewizja przyniosła nam spełnienie odwiecznych marzeń o bezpośrednim odzwierciedleniu życia i ruchomych obrazów. Zaspokaja ona chęć bezpośredniego oglądania odległych wydarzeń, dając satysfakcję z obecności tam, gdzie nie jest ona możliwa. Fotografia, film pokonują czas, telewizja przestrzeń okazując się najdoskonalszym środkiem transportu przekazu.

 

KJ-J

Submit a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *